Het was vrijdagmiddag en ik stond in de supermarkt met een mandje dat te vol was. Vier gasten hadden voor de volgende ochtend ontbijt gevraagd. Twee soorten brood, croissants, jam, kaas, ham, eieren, yoghurt, een bak aardbeien, sinaasappels voor de jus, en nog veel meer.
Bij de kassa keek ik naar het bedrag en dacht: dit klopt niet. Ik had die ochtend 30 euro afgesproken, vier keer 7,50, en ik stond hier voor bijna 50 euro af te rekenen. Niet voor het eerst. Elke keer als iemand ontbijt vroeg, ging het zo.
Wat ik dacht dat waar was
Wij hebben nooit standaard ontbijt geserveerd. Onze suite heeft een eigen keuken en gasten koken daar zelf. Maar vroeg iemand erom, dan zeiden wij ja. Dat leek me vanzelfsprekend: je heet bed and breakfast, iemand vraagt om die tweede B, dan regel je dat. 7,50 per persoon vond ik een nette prijs. Niet duur voor de gast, niet gratis voor ons.
Ik dacht ook dat het weinig zou voorstellen. Een keer per maand misschien, wat brood halen, een eitje koken. Iets wat je erbij doet. En ik wilde vooral niet dat het karig zou zijn. Als je iets aanbiedt, moet het goed zijn. Een gast die 7,50 betaalt voor drie plakjes kaas op een bordje, die voelt zich genomen. Dus haalde ik liever te veel dan te weinig.
Wat er gebeurde
Die bon van bijna 50 euro was geen uitschieter. Zonder uitzondering kwam ik daar in de buurt uit. Vier personen, 30 euro omzet, 50 euro boodschappen. En dat was alleen het geld. Er ging ook een aparte rit naar de winkel in, de avond ervoor of vroeg in de ochtend, want vers is vers. Er ging tijd in het klaarzetten en in het afwassen.
Wat mij het meeste dwarszat, was wat er overbleef. Je koopt een heel pak ham voor vier mensen die er samen zes plakjes van eten. Een bak aardbeien waar de helft van blijft staan. Wij eten dat deels zelf op, dus weggooien hoefde niet altijd, maar het is geen manier van werken. Ik stond boodschappen te doen voor een ontbijt dat voor een derde in onze eigen koelkast belandde.
En het gebeurde onregelmatig. Van de tien boekingen waren het er twee of drie die om ontbijt vroegen, schat ik. Precies bijhouden deden we het niet. Juist die onregelmatigheid maakte het bewerkelijk: voor één ontbijt in de maand ga je apart naar de winkel, want voorraad aanleggen kan niet bij verse spullen. Wie het elke dag doet, koopt groter in, heeft een vaste lijst en weet precies hoeveel brood erin gaat. Wij begonnen elke keer weer van voren af aan, en daardoor kochten we elke keer weer te veel.
We hebben serieus overwogen om de prijs te verhogen. Maar dan moest hij naar 12,50 om quitte te spelen, en dat wilde ik niet vragen voor iets wat wij er half naast deden. Er speelde nog iets. Wij werken er allebei buitenshuis naast. Een gast die om half acht wil eten omdat hij naar Paleis Het Loo wil, kunnen wij niet altijd bedienen. Dan beloof je iets waar je op een doordeweekse ochtend niet aan toe komt.
Wat ik ervan leerde
Op een gegeven moment hebben we het gewoon niet meer genoemd. Niet afgeschaft met een aankondiging, gewoon uit de teksten gehaald. Wat we er wel bij zijn gaan zetten, is wat er in die keuken staat. Een volwaardige oven, kookplaat, koelkast, koffiezetapparaat, genoeg pannen en vormen om een taart te bakken als je daar zin in hebt. Op Bedandbreakfast.nl staat dat er nu uitgebreid bij.
Sindsdien wordt er nagenoeg nooit meer om ontbijt gevraagd. Niet één keer heeft iemand bij aankomst verbaasd gekeken. Niemand komt binnen met het idee dat wij de volgende ochtend met een mand voor de deur staan. Dat vond ik het opvallendste: het lag nooit aan de gast, het lag aan wat wij opschreven. Wat je in je vermelding zet, bepaalt waar mensen op rekenen. Zet je ontbijt erbij, dan komen ze voor ontbijt. Zet je een keuken erbij, dan komen ze om zelf te koken. Wat je opschrijft, krijg je terug.
Wij hebben inmiddels ruim honderd beoordelingen op Airbnb. In geen enkele daarvan staat een klacht over het ontbreken van ontbijt. Wel schrijven gasten regelmatig dat ze het prettig vonden om zelf te kunnen bepalen hoe laat ze aan tafel gingen, en een enkeling vertelt trots wat hij in onze keuken heeft gemaakt.
Ik zeg hier niet mee dat ontbijt onzin is. Ik ken genoeg collega's voor wie dat juist het mooiste deel van het vak is: de tafel dekken, even bijpraten, horen wat mensen die dag gaan doen. Die halen daar hun plezier uit en hun gasten ook. Dat is een volwaardige keuze en vaak een sterke. Bij ons paste hij niet, omdat wij er allebei naast werken en omdat onze suite nu eenmaal een eigen keuken heeft. Onze rekensom zegt iets over onze plek, niet over die van iemand anders.
Wat ik wel aan iedereen zou meegeven: reken het een keer na. Niet om te bezuinigen, maar om te weten wat je doet. Ik dacht jarenlang dat wij ontbijt aanboden voor 7,50. In werkelijkheid legden wij er per keer twintig euro bij, plus een rit naar de winkel en een halve ochtend.
Slot
Die vrijdagmiddag met dat te volle mandje was de laatste keer dat ik me afvroeg waarom het bedrag niet klopte. Nu staat er in de keuken van het gastenverblijf alleen nog een koffiezetapparaat klaar, en bakt er af en toe iemand een taart die ik nooit te zien krijg.
Over de auteur
Robin van der Lande runt Berg en Bos Suite in Apeldoorn. Tevens is hij de oprichter van GrowMyStay, een software- en adviesplatform dat eigenaren van Nederlandse B&B's en vakantiewoningen helpt om meer boekingen te krijgen en hun zichtbaarheid te vergroten.
