Op een woensdagmiddag in augustus zat ik buiten op een barkruk aan de hoge tafel naast ons gastenverblijf, laptop open, bezig met de laatste velden van onze vermelding op Bedandbreakfast.nl. Aanvinken wat er allemaal is, foto's op volgorde zetten, de tekst nog een keer nalezen. De zon stond nog hoog en het was stil op straat. Halverwege die middag kwamen er vier of vijf fietsers onze straat in rijden.
Ze reden een rondje, gingen de hoek om en kwamen even later terug. Onze straat is zo rustig dat je een fietsbel als verkeer telt. Ik keek een tijdje toe en dacht: die zoeken iets.
Wat ik dacht dat waar was...
Een paar maanden daarvoor was ik gaan kijken bij een kennis van een vriend. Iets verderop ligt een straat waar ik zelden kom. Die kennis heeft een B&B met twee kamers en doet dat goed. Hij had er dat jaar zelfs een prijs mee gewonnen.
Ik liep er rond met de houding van iemand die het al ongeveer wist. Wij hadden zelf een los gastenverblijf gebouwd op ons eigen perceel, met een eigen tuin en een eigen ingang, zodat gasten niet bij ons door de gang hoeven. Eén suite, meer niet. Dat had ik uitgerekend en het klopte in mijn hoofd. "Wij krijgen toch vooral gepensioneerde stellen", zei ik tegen hem, "en verder verliefde stelletjes voor een weekend. Die hebben geen tweede kamer nodig."
Hij liet me even uitpraten. Toen zei hij: "Dat is nou precies wat ik je als laatste zou adviseren. Je zult versteld staan hoe vaak je die tweede kamer nodig hebt en hoeveel mensen je uitsluit als je hem niet hebt." Ik heb dat toen beleefd aangehoord, zoals je dat doet als je van plan bent het niet te doen.
Wat er gebeurde
Terug naar die barkruk. Mike en ik hadden die ochtend tegen elkaar gezegd: laten we vandaag alles echt helemaal afmaken, tot en met de handdoeken, want anders is het straks zover en zijn we niet klaar. Puur bijgeloof, denk ik. Een boeking verwachtten we die dag nog niet. We stonden immers pas net online. We waren nog bezig met de laatste puntjes op de i, zoals je dat doet als je denkt dat je de tijd hebt.
De fietsers kwamen voor de derde keer langs. Ik liep de oprit af en vroeg of ik ze ergens mee kon helpen."Ja", zei een van hen, "wij hebben net geboekt bij de Berg en Bos Suite. Is dat hier?"
Ik heb daar denk ik drie seconden stilgestaan. Toen zei ik dat het klopte en dat ze even mee mochten lopen. Binnen keek ik op mijn telefoon. Daar stond de melding. Vijf minuten oud. En ja: exact zo is het gegaan.
Wat bleek: ze waren in een hotel hier een paar minuten fietsen vandaan. Dat zat vol voor de aankomende nacht en iemand achter de receptie had even gezocht en ons gevonden. Wij stonden er zo kort op dat ik onze eigen vermelding nog aan het bijschaven was op het moment dat zij hem lazen.
Ze hadden niet gebeld, niet gemaild, gewoon geboekt en waren gaan fietsen. Ze zijn gebleven. De handdoeken lagen er. Dat was geen vooruitziende blik, dat was geluk met een klein duwtje van bijgeloof.
Wat ik ervan leerde
Twee dingen. Het eerste is dat die man volledig gelijk had.
Wij zijn deze maand twee jaar open en de mensen die hier slapen lijken nauwelijks op het beeld dat ik vooraf had. Vriendinnengroepen die elkaar één keer per jaar ergens treffen, een traditie die soms al jaren loopt en waar wij nu een halte in zijn. Gezinnen, want wij zitten tussen de Julianatoren, Paleis Het Loo en de Apenheul, en dat is voor een kind een uitstekend argument. Vrienden die samen op pad gaan. Stellen ook, zeker, maar lang niet zo overheersend als ik dacht.
Als ik nu terugkijk op onze beoordelingen, gaat het opvallend vaak over met z'n allen ergens neerstrijken en niets hoeven.
Ik had onze suite ingericht voor de gast die ik voor me zag. Die gast bestaat, maar hij is niet de meerderheid. Dat merk je aan kleine dingen. Waar ik zelf geen leeslampje heb, wilden onze gasten die juist wel. Waar ik uitging van een waterkoker voor thee, blijken theeliefhebbers een ware theepot juist te waarderen. Ik ben die dingen gaandeweg gaan bijstellen en eerlijk gezegd was dat leuker dan mijn oorspronkelijke plan uitvoeren. Het voelt vooral als: continu verbeteren.
Het tweede is praktischer en het heeft me sindsdien meer werk bespaard dan wat ook. Er kan altijd binnen het uur iemand op de stoep staan.
Dat is ons na die eerste keer namelijk nog een paar keer overkomen: boeking binnen en voordat ik goed en wel het bericht had gelezen, stopte er een auto. Dus wij maken de suite direct na vertrek weer helemaal in orde, ook als er niets in de agenda staat. Lukt dat door omstandigheden een keer niet, dan zetten we die nacht dicht in de agenda.
Liever een lege nacht dan iemand die binnenkomt in een plek die nog half van de vorige gast is. Wij kiezen ervoor dat het niet misgaat. Niet door te hopen, maar door meteen schoon te maken of die nacht dicht te zetten... Die barkruk staat er trouwens nog steeds. Ik zit er vaak en ik kijk nog altijd even op als er iemand in onze straat een rondje rijdt.
Over de auteur
Robin van der Lande runt Berg en Bos Suite in Apeldoorn en tevens oprichter van GrowMyStay.
Altijd bij met BedandBreakfastnieuws.nl
Wil jij weten wat er speelt in de wereld van bed & breakfasts? Ontvang elke twee weken het laatste nieuws, handige tips, inspirerende verhalen en interviews met collega-ondernemers. Zo blijf je op de hoogte én doe je nieuwe ideeën op voor je eigen B&B.
